Goed druk

“Hé, hoi! Hoe gaat het?”
“Ja, goed! Druk. Je weet wel.”

Goed en druk.
Wanneer het precies ontstaan is weet ik niet, maar als je de meeste openingsgesprekken tegenwoordig moet geloven, dan  zijn de woorden ‘goed’ en druk’ er twee die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Met wie het druk heeft gaat het goed. En vice versa. Druk zijn staat immers synoniem voor een succesvol bestaan. Voor een goede baan en dito sociaal leven. Voor feestjes hier en vergaderingen daar. Voor sportclubjes, vrijwilligerswerk, nieuwe recepten proberen, social media bijhouden, dat ene boek nog lezen, het nieuws bijhouden, je kinderen opvoeden…

Druk is hoe het leven hoort te zijn.
Maar is dat eigenlijk wel zo?

Vrijwel nooit hoor je een gesprek waarbij de ‘hoe gaat het’-vraag wordt beantwoord met “Ja, goed! Lekker rustig”.
‘Lekker rustig’ staat namelijk helemaal niet gelijk aan goed. Wie rustig is, daar moet wel iets mee zijn. Werkloos, ziek, of  – oh, de horror! – misschien wel gewoon lui. En lui, dat is wel het laatste waar we geassocieerd mee willen worden. Dus plannen we onze dagen vol. Zo vol dat er geen luie momenten meer over zijn. En zijn die er onverwachts toch, dan verzinnen we wel wat anders om ‘druk’ mee te zijn. Want druk zijn is goed en wie bezig is telt mee.

Maar wat als ‘altijd druk’ helemaal niet zo goed voor je is? En wat als blijkt dat het helemaal geen schande is om soms ongegeneerd even helemaal niks te doen? Gewoon, omdat ons systeem nou eenmaal niet is ingesteld om constant maar bezig te zijn.

Vergelijk het met een computer die altijd stand-by staat. Ook daarvan weet je, die moet een keer uit. Of op zijn minst een keer gereset. Anders beland je huilend in de tuin naast een racefiets met lege banden, omdat je nergens de fietspomp kunt vinden (geloof me, ik kan het weten). En isn’t it ironic dat die jankpartij dan niet gaat om die lege fietsbanden, maar het feit dat je zelf helemaal bent leeggelopen. Dat is immers wat je krijgt als de druk er constant opstaat. Dan kun je wachten tot de band klapt.

Hoe hoger de druk, hoe harder de klap. Vaak komen we daar echter pas achter als de rek er echt helemaal uit is. Een klein gaatje kun je nog wel plakken. Een klapband daarentegen…

Dus laten we het eens proberen. Laten we proberen elkaar niet constant voor de gek te houden. Laten we proberen de fabel te doorbreken dat druk en goed niet zonder elkaar kunnen. Laten we proberen eens ongegeneerd een off-day te hebben. Laten we proberen niet altijd te willen presteren. Laten we proberen het OK te vinden om een hele avond met een simpel tijdschrift op te bank te zitten. En dat ook gewoon aan anderen toe te geven. Laten we proberen ons dit niet alleen maar voor te nemen, maar het ook gewoon te doen. Gewoon af en toe eens lui zijn. Zonder dat we ons daar druk over maken.

Productief dagje

Zeven uur, dinsdagochtend. Een hele dag voor de boeg, zonder afspraken! Kijk, dat is mooi! Ik heb een hoop te doen, dus kan ik eindelijk die ellenlange to-do-lijst wegwerken. Maar laten we eerst even beginnen met een kopje thee – ‘Whiep whiep whiep!’ – …en de cavia’s eten geven. – ‘Mauw!’ – …En de kat naar buiten laten. En weer naar binnen. En nog even naar buiten. – ‘Mauw!’ -Ja, jij krijgt ook brokjes.

Waar was ik? Oja, to do lijst! Laat ik eens beginnen die tweets voor die opdrachtgever voor de komende week in te plannen. Kan ik meteen – poehoes! Aan de kant! – ….Kan ik meteen even de tijdlijn doorscrollen om wat reacties te geven. O shit! Nu gaan ze ook meteen terug reageren natuurlijk!

Honger. Ik heb honger. Even ontbijten dan maar. Hoe laat is het? Acht uur. Oh, nog de hele dag voor de boeg. Even die tweets afmaken. Doe ik daarna meteen even mijn mail. Hé, een appje. Of ik even kan reageren op de datumprikker voor die werkafspraak? Ok. Doet me denken dat ik ook nog moet kijken naar een datum voor die meidenavond. En dat ik echt hoognodig nog en date moet plannen met een andere vriendin. Agenda. Waar is mijn agenda? Meteen maar even kijken wat er überhaupt volgende week allemaal op de planning staat. Filmdienst? Dit weekend? Ok, even aan mijn to-do-lijst toevoegen dat ik ook nog een inleiding moet voorbereiden voor de film (en even moet opzoeken welke film er eigenlijk draait – kan ik net zo goed meteen even doen).

Ok. Tien uur. Tweets klaar, mail klaar. Laat ik dan ook maar meteen nog even mijn werkmail checken. Oh, en Facebook! Ik zou nog wat posts plaatsen. Dat is waar ook! Laat ik dat meteen maar even doen. Scroll ik direct mijn eigen tijdlijn nog even door. Hé, een nieuw blog! En een leuk kattenfilmpje (who can resist little movies of fluffy kittens?!) Laat ik dan maar meteen ook zo sociaal doen om bij een aantal mensen te reageren.

Mauw! – O hoi poes! Je bent weer wakker? Wat? Wil je naar buiten? Ok. Kom maar. Jeetje….wat een haren overal zeg! Ben je chronisch in de rui ofzo? Nu ik eens rondkijk…een rondje met de stofzuiger zou de kamer geen kwaad kunnen geloof ik. En nu ik die rotzooi eenmaal heb gezien kan ik natuurlijk sowieso niet meer geconcentreerd werken. Nou, even snel dan. Doe ik daarna meteen even boodschappen. Is dat ook weer gebeurd. Moet ik natuurlijk wel even bedenken wat we gaan eten. Mmmm…waar heb ik zin in? Ik app vriendje wel even waar hij zin in heeft. Pasta? Hè gats, alles behalve pasta vanavond hoor! Ik haar wel noedels.

Zo! Dat werkt toch een stuk lekkerder. Zo in een opgeruimd huis met een volle koelkast….en een lege maag. Ok, even lunchen dan en dan gaan we echt weer aan de slag! Check ik meteen maar even online het nieuws of ik nog belangrijke dingen heb gemist. En ja, ik geef toe, scroll ik ook even langs de ‘achterklap’ want dat hapt toch net een stukje lekkerder weg tijdens de lunch dan oorlogsdrama’s.

Klepperdeklep! Hé, post! Zal vast niks zijn, maar wil toch even kijken. Toch jammer dat je tegenwoordig nog maar zo weinig brieven en kaarten ontvangt. Doet me denken, ik heb ook nog wel wat kaartjes te versturen! Wil ik wel van die leuke persoonlijke met foto’s erop. Even die foto’s in mijn dropbox plaatsen dus maar. Maar in welk mapje? Pfff..daar kan ook wel wat meer structuur in aangebracht worden zeg! Laat ik dat meteen maar even doen, want anders zoek ik die foto’s nu voor nop en kan ik straks niks meer terugvinden.

Drie uur. Gaar. En nog zoveel te doen! Waarom gaat een dag zo snel? Ja poes, je mag naar buiten! Kopje thee dan maar? App ik meteen even hoe laat we nou zondag naar die wedstrijd vertrekken. Wat voor weer wordt het zondag eigenlijk? Even checken. Oh nee, het wordt bagger dus! En ik wilde ook nog een filmpje opnemen dat weekend. Shit! Daar heb ik wel zon bij nodig. En nu? Wacht! Als ik vriendje nou app hoe laat hij thuis is, dan fietsen we dan meteen door voor het filmpje. Kan ik mooi u het event vast aanmaken en kan alles vanavond, als ik de boel gemonteerd heb, hoppa in één keer online. Kan ik dat vast van mij to-do-lijst voor vrijdag afstrepen. Als dat niet productief is, dan weet ik het ook niet meer!

Maar nu eerst nog écht even aan de slag. Waar was ik eigenlijk mee bezig? Nou ja, dan die nieuw binnengekomen mailtjes maar even. Wat?! Vijf uur alweer? Shit, ik heb ook nog dansen vanavond! Hoe ga ik dat doen? Nou, dan maar even snel een broodje met een restje soep nu. Kunnen we zo dat filmpje maken, ga ik daarna direct door naar dansen en eet ik na afloop nog wel wat. Die noedels blijven wel goed en voor meneer haal ik wel even een hamburger uit de vriezer.

Whiep whiep!
Mauw mauw!

Ja, jongens, jullie krijgen ook eten. Zo!  Ik ben druk en moet nog écht even dit van mijn to-do-lijst strepen. Maar eerst dat ene tweetje nog even….

Schuldgevoel

“Hé hoi! Hoe is het me je?”
“Ja, goed. Druk druk druk. En met jou dan?”
“Ja ook lekker druk. Rennen, vliegen, je kent het wel.”

Druk, druk, druk. Als er drie woorden zijn die onze maatschappij van tegenwoordig omschrijven dan zijn het deze wel. Zijn we niet druk met ons werk, dan zijn we wel druk met ons gezin, onze hobby’s, onze sport of… Tja, waar zijn we eigenlijk allemaal nou zo druk mee?

Druk zijn is een standaard geworden. Een ‘way of life’. Als je niet druk bent tel je niet mee. Of moet je op zijn minst wel een héél saai leven hebben. Want, zeg nou zelf, er is toch veel te veel te doen om überhaupt níks te doen te hebben? Niks doen is voor niksnutten. Tenzij, je een goed excuus hebt.

En ons verontschuldigen, dat doen we maar al te graag. Uiteraard met het feit dat we zo ‘druk, druk, druk’ zijn. Want toegeven dat we in plaats van naar dat feestje, die afspraak of dat festival gewoon even languit in trainingsbroek op de bank willen ploffen met een boek of – nóg erger – een dom tv programma, dát zullen we nooit zomaar toegeven. Tenzij we vinden dat we dat na een lange drukke dag echt hebben ‘verdiend’. Want dat is de enige manier waarop we tegenwoordig nog zonder schuldgevoel ‘effe niks’ mogen doen: als we er eerst écht iets voor hebben gedaan.

En zelfs dan lijken we dat niet te kunnen zonder er eerst een horde excuses voor te hebben gemaakt. Want immers, wie ‘druk, druk, druk’ is, heeft geen tijd om zich zomaar midden op de dag een ‘billen op de bank’ moment te permitteren of ’s avonds de beslommeringen te volgen van ‘de Meerdijkjes’. Laat staan dat je in het weekend ongegeneerd lang uitslaapt en na het ontbijt in plaats van met je sportkleren naar de atletiekbaan, met je pyjama en een boek nog even terug het bed instapt.

Drukte doet de haast regeren en in al die haast vergeten we dat het ‘verdrukken’ van pure ontspanning net zoiets is als een kikker koken in ene pan met water. Je hebt het pas door als het te laat is.

En waarom is het zo erg om even niet druk te zijn? Of om zonder excuses of schuldgevoel bewust te kiezen voor ‘even niks’? Hang succes af van degenen die 24 uur per dag doorgaan? Wordt een gelukkig leven bepaald door dagen die gevuld zijn met spannende, nieuwe, gekke, bruisende activiteiten?

Ik verexcuseer me een ongeluk. Als ik me al durf te verontschuldigen. Als gedeeltelijk zelfstandig ondernemer word ik immers geacht (door wie eigenlijk?) om al mijn ‘schaarse’ vrije uren te besteden aan het werken en opbouwen van mijn bedrijf. Maar in plaats van hip, happening en succesvol te zijn zit ik nu op de bank in een versleten joggingsbroek dit blog te typen. Tja, het was dit of een random programma op uitzending gemist. Maar aangezien het eerste nog op mijn to-do-lijst stond (waarom eigenlijk?) en ik voor het tweede geen meer legitieme reden kon bedenken dan volstrekte luiheid, gooi ik alsnog de kikker in de pan. Want echt helemaal niks doen? Dat is alleen voorbehouden aan drukke mensen zonder schuldgevoel.

k3hnkj6ca0bcxoagd686how-to-stop-being-lazy