“Ik vind jou dus echt één van de meest positieve mensen op Twitter”.

Ehm, dus…
Je zal toch maar zomaar uit het niets een compliment als hierboven naar je hoofd geslingerd krijgen! Het is nog niet zo lang geleden dat dit mij onverwachts gebeurde. En ja, ik voelde me zeker vereerd. Wat zeg ik; ik werd er spontaan een verlegen aardbei van! Maar voelde me ook ietwat ongemakkelijk. Want hoewel het stempel van positivo er eentje is om zeker met trots te dragen, brengt het ook enige druk mee om altijd maar vrolijk en positief te zijn. En ik zal je verklappen, nee, dat ben ik heus niet altijd. Echt niet.

Vraag maar aan een vriendinnetje van mij. Of, nou ja, ex-vriendinnetje. Zij besloot namelijk een klein jaar geleden op een subtiele manier een einde aan onze vriendschap te maken. De reden? Ik was volgens haar te negatief.

Nu zou je uit deze korte uiteenzetting kunnen concluderen dat ik één van die ontzettende zwartgallige en chagrijnige personen ben die in het echt verschrikkelijke mensen zijn, maar online mooi weer spelen onder een vrolijk masker (lang leve de gemaakte waarheid van social media!). Maar voordat ik mezelf onthul als een Maarten van Rossum in plaats van een Pipi Langkous, zou ik graag een beetje nuance willen toevoegen aan beide uitspraken.

Want Sanne de überpositivo? Nee, die bestaat niet. Net zoals Sanne negatieveling. Ik loop dus heus niet altijd fluitend en stuiterend en Kinderen voor Kinderen zingend door het huis (gelukkig niet!), maar heb ook geen kop die constant op screensaver-standje ‘onweer’ staat (tenminste, dat hoop ik dan maar!). Tenzij het regent, waait en ik op de fiets door die regen en (tegen!)wind ergens naartoe fiets. Dan roep ik gewoon heerlijk chagrijnig dat het rotweer is. Want dat is het dan ook. Vind ik. En tja, als je als vriendin dat soort uitspraken al te negatief vindt, dan is het misschien handiger om vriendschappen te sluiten in een land waar de zon wel altijd schijnt. Maar dat is dan mijn bescheiden mening.

Hoe dan ook. Wij mensen zijn ingewikkelde wezens. We zijn geen standaard voorgeprogrammeerde robots met slechts één aan en uit knop. Nee, we zijn mensen met gevoelens, emoties en de mogelijkheid door middel van die gevoelens en emoties op iedere situatie anders te kunnen reageren. En om de boel nog een stukje ingewikkelder te maken zijn we niet alleen afhankelijk van de situatie waarin we ons bevinden, maar ook van het gezelschap dat zich om ons heen bevindt.

Iedereen is schizofreen. Echt. Of ben jij geen ander persoon wanneer je bij een sollicitatiegesprek zit of op een feestje van vrienden bent? Of wanneer je tegen je leidinggevende praat of tegen je moeder?
Nu zou je kunnen zeggen dat bovenstaande voorbeelden voornamelijk te maken hebben met omgangsvormen en aangeleerde gedragsregels. We weten immers allemaal dat je tijdens een sollicitatiegesprek niet ongegeneerd mag klagen over die domme oud-collega’s en dat je leidinggevende waarschijnlijk wat minder zit te wachten op de laatste familieroddels (“Goh, heeft ome Sjaak nu alweer een nieuwe vriendin?”).

Maar omgangsvormen of niet, ook buiten het beleefde boekje aan gedragsregels om zijn er verschillende persoonlijkheden in ons actief die er steeds op een ander moment uitkomen. Zo ben ik bij de ene vriendin de gekke alternatieveling, bij de ander de serieuze filosoof, kan ik op het ene feestje best uitbundig zijn, maar sta ik de andere keer stilletjes met mijn drankje in een hoekje.
Wie ik ben ligt er dus net aan waar ik ben. Of mét wie ik ben. En zo zou het maar zomaar kunnen zijn dat de ene persoon mij herinnert als een vrolijke stuiterbal en de ander meer zoiets heeft van ‘wat een saaie duffe doos’. En dan heb ik het nog niet eens over de verschillende manieren waarop al die andere personen míjn persoonlijkheid dat ene moment interpreteren! Misschien hebben zij wel hun ‘ik ben boos op de wereld en dus ook op jou’-masker opgezet of zijn ze juist helemaal ‘ik hou van de wereld, de bomen, de bloemen, het gras en van jou’-vrolijk. Je weet het niet.

Wat ik wel weet is dat:

I’m a little bit of everything
All rolled into one

I’m a bitch, I’m a lover
I’m a child, I’m a mother
I’m a sinner, I’m a saint
I do not feel ashamed
I’m your hell, I’m your dream
I’m nothing in between
You know you wouldn’t want it any other way

Tot zover een stukje – geknipt en geplakte –  poëtische ik. (Goh, dat ik die kant ook in mij heb!)

Nou ben ik het alleen over die laatste zin niet helemaal eens. Er zijn volgens mij namelijk vast en zeker momenten dat je zou willen dat de schizofreen in jou nét die andere persoonlijkheid naar voren had geschoven (in huilen uitbarsten in een schoenwinkel is nooit een goed idee). Of dat iemand anders zou willen dat jij wat vaker een bepaalde kant van je zou laten zien (“Alweer Kinderen voor Kinderen? Echt, doe eens volwassen!”).
Maar goed, aan de andere kant:  hoe graag je soms ook wel zou willen dat je iemand anders was of dat je op een bepaald moment anders zou overkomen. Feit is dat jij bent wie je bent. Met al die schizofrene persoonlijkheden in jou. En ook al zijn sommige kanten van je wellicht wat meer dominant dan de ander, ook dat is wie je bent. Wat overigens niet betekent dat je daar niets aan kunt doen. Lachen om de regen kan soms best verfrissend werken. En je lolbroek in de kast hangen wanneer dat nodig is, maakt je heus niet meteen saai en serieus. Bovendien, wat anderen van je vinden is soms ook ze schizofreen als de pest. Ik ben volgens de een rasoptimist en volgens de ander een ultieme zwartkijker. Wie heeft gelijk? Zegt u het maar. Ik houd bij deze de waarheid gewoon lekker in het midden. Gaat heen and be schizofreen.

Aldus getekend,
Pipi van Rossum