Kippiepan

Meisje_Sanne, , , 4 reacties

Er is iets nieuws in snack- en makkelijke-maaltijden-land. Dacht je na de kapsalon, de friet waterfiets en emmers gefrituurde kip het ergste wel te hebben gehad, is er nu de kippiepan. Een soort gezonde versie van de Kentucky Fried Chicken, maar in plaats van een bucket krijg je een grillpan, die je met een stekker in het stopcontact steekt. Even 20 minuten wachten en smullen maar!

Ik vind het een intrigerend iets, die gevulde pan met gekruide vleugels. Zag ik het eerst hier en daar voorbij komen via winacties op Facebook (ik heb meerdere vrienden die blijkbaar liever kip dan cake hebben), inmiddels lijkt de Kippiepan een ware rage te zijn geworden en is onlangs bij ons in het centrum zelfs een soort Kippiepan XL geopend.

“Ik hoorde dat het pand ooit is uitgeroepen tot de lelijkste van de stad, nou wij gaan er de mooiste van maken!” Aldus sprak de trotse eigenaar van de zaak waar de pannen tot aan het plafond staan opgestapeld. Nu ben ik als niet-vleeseter uiteraard enigszins bevooroordeeld, maar wat er precies mooi is aan een knalgele vitrine vol met voorgegrilde kip, dat mag iemand mij toch eens uitleggen.

Gelukkig is het niet alleen kip wat de klok slaat. Wie liever een pan vol spareribs of ‘andere gemaksproducten’ heeft, komt bij Kippie.nl zeker aan zijn of haar trekken. Van satépan tot ballenpan en van dönerpan tot kluifpan. En voor wie echt een feestje wil vieren is er uiteraard de snackpan XXL of de partyschotel magnetron. Hoe langer ik kijk, hoe meer ik me afvraag waar het succes van deze maaltijden precies in zit. In de smaak kan het denk ik niet zitten. Ik bedoel; vlees uit de magnetron?! Dat klinkt zelfs deze vegetariër slecht in de oren.

Als het maar veel en als het maar makkelijk is. Om over de kippen zelf nog maar te zwijgen. “Want”, zoals ze bij Kippie zelf aangeven, “er is momenteel nog te weinig vraag naar biologische kip. We dringen er bij onze leveranciers op aan om diervriendelijke kip op te schalen om zo snel mogelijk meer duurzame kip te kunnen gaan verkopen. Maar om het product te kunnen aanbieden moet er een minimale omzet snelheid gehaald worden i.v.m. verse producten.”

De kip of het ei. Is er niet genoeg vraag? Of is de vraag er niet omdat het niet wordt aangeboden? Een biologische kip groeit immers wat minder hard dan zo’n snelle pankip. En als je XXL pannen aanbiedt, dan is enige omzetsnelheid wel geboden natuurlijk.

Maar laat ik het feestje niet bederven. Er wordt op alle fronten benadrukt Kippie een familiebedrijf is, van een van oorsprong een traditionele poelier. (Hoe het nu met die oorsprong gesteld staat, dat durf ik niet te zeggen.) Maar…de kippen zijn wel halal geslacht. En dat is nog altijd feestelijker dan een prikker in een plakje leverworst.

Vandaag liep ik langs een poelier die meelift op het succes van de gemakskip. ‘Voor komend weekend zijn alle pannen uitgeleend’, stond er op het krijtbord geschreven. Dat belooft naast een feestje in ieder geval een (kilo)knaller van een nieuwjaar te worden.

Spontane kortsluiting

Meisje_Sanne, , , 1 reactie

“Ik denk dat het soms maar goed is dat je een nuchter iemand naast je hebt. Anders zat je in al jouw impulsiviteit nu vast ergens in een woonplaats die je niet kent op een woonboot met zes asielkatten, er niet over nadenkend dat de reis die je weer eens spontaan hebt geboekt niet echt samenvalt met alle andere dingen waar je weer eens ja tegen hebt gezegd.”

Ik kijk mijn moeder aan en probeer te zoeken naar een weerwoord op deze fijnzinnige uiteenzetting, maar kan er eigenlijk niet anders van maken dan dat ze gelijk heeft. En dat een woonboot met 6 asielkatten me ineens niet eens zo’n heel erg verkeerd plan lijkt.

Ja, ik ben inderdaad zo nu en dan ‘een beetje impulsief’ (zoals mijn moeder dat zo mooi zegt). En ja, ik heb inderdaad zo nu en dan (lees: regelmatig) dat ik ineens iets in mijn hoofd heb en het dan ook echt NU moet gebeuren. Noem het enthousiasme. Noem het naïviteit. Ik noem het een soort vrolijke kortsluiting waarbij je van tevoren niet goed kunt inschatten wat de gevolgen zullen zijn.

Eerst doen, dan denken. Misschien is het wel gewoon een programmeringsfoutje. dat ik ben geboren met een hart groter dan mijn verstand. Zoals die keer dat ik een zielige kat op Facebook zag staan die een huisje zocht en ik een week later dus een demente oude kater van 13 jaar in huis had terwijl ik nog nooit voor een miauwend beest had gezorgd. Gelukkig bleek het met de dementie van ‘opa’ wel mee te vallen en blijkt een kat naast eten en drinken eigenlijk vooral liefde en aandacht nodig te hebben.

Niet dat mijn impulsiviteit mij niet soms ook keihard met mijn kop tegen de muur laat lopen. Zoals toen ik iets te snel ‘ja’ zei tegen een samenwerking die uiteindelijk niks bleek te zijn, een ticket naar Indonesië kocht terwijl ik eigenlijk het geld  helemaal niet had voor zo’n reis, of een baan aannemen en daar uiteindelijk na een week weer vertrekken omdat die switch naar reisbureauconsulente toch niet echt een heel erg goed idee bleek te zijn.

Punt is dat veel dingen van tevoren vaak zo’n goed idee lijken. En dat ik dan gewoon even ergens een laatje mis waar ik zo’n idee dan eventjes in zou kunnen parkeren, in plaats van dat ik als een dolle mijn op hol geslagen hart volg. Hoewel ik eerlijk moet zeggen dat mijn kortsluiting vaak ook wél leuke verrassingen oplevert.

Zoals vanochtend. Toen ik wakker werd met ‘Mijn haar moet eraf. Nu!’
Met mijn hoofd nog onder het dekbed maakte ik om 7:15 online een afspraak en vijf uur later stond ik buiten met een gehalveerde coupe. En een big smile.

In gedachten zie ik mijn moeder aan de overkant van de tafel haar hoofd al schudden. Gelukkig is meneer nuchter wel wat gewend. Bij gehalveerd haar is de stekker zo weer in de stop gestoken. En zolang het bij één kat en een incidenteel vliegticket blijft, strijkt meneer over zijn hart en zijn de gevolgen voor het verstand nog wel te overzien.

Dat weet ik van het Viva forum

Meisje_Sanne, , , , Een reactie plaatsen

“Nee, als je ramen streeploos wil wassen, dan moet je de natte ramen gewoon na wrijven met een krant. Blinken ze weer als spiegeltjes!”

Ik zie hem naar mij kijken met een blik van ‘hoe kom je aan die wijsheid’, gevolgd door de zucht en opgetrokken wenkbrauw van ‘ik weet al hoe je komt aan die wijsheid’.

Het Viva forum.
Ik durf het bijna niet te zeggen, maar als sinds een jaar of tien is dit forum mijn soort van online handleiding voor ‘alle dingen die je wil weten’ en ‘alle dingen die je niet wil weten, maar je via deze plek toch te weten komt’.

Met topics als ‘werk’, ‘reizen’, ‘eten’, ‘relaties’, ‘entertainment’, ‘actueel’, kun je er voor allerhande zaken terecht. Van de vraag welke naam je het beste aan een meisje kan geven als je al een jongetje hebt dat Dex heet, tot wat de beste methode is om de ultieme krokante korst op een ovenschotel te krijgen. Noem het de ultieme vrouwenencyclopedie. Heb je een vraag, dan heeft het Viva forum antwoord.

Ooit heb ik een korte tijd meegeschreven op dit platform dat – zo zegt ze zelf – ‘niets te verbergen’ heeft. Inmiddels heb ik mijzelf echter gedegradeerd tot zogenaamd meelezer en kom ik er een paar keer per week onder het mom van ‘even kijken of ik nog wat nieuwe kennis kan opdoen’, maar eigenlijk is het natuurlijk louter werk ontwijkend gedrag. Helemaal gezien mijn favoriete topics zich bevinden in de pijler ‘reizen’ en de pijler ‘thuis’.

En ja, die laatste pijler is net zo kneuterig als deze klinkt. Niets heerlijker dan rond drie uur ’s middags je werkdag even te onderbreken met een topic als ‘Kat uit wandelwagen houden’ en ‘Hond schijt in gemeenschappelijke tuin’. Zo heb ik onder andere geleerd dat katten niet graag op aluminiumfolie zitten en dat je bloembollen best een tijdje zo in de koelkast kan zetten voordat je ze gaat poten.

Maar het forum is meer dan een plek van nuttige en nutteloze kennis. Het is een gemeenschap van vrouwen (en enkele mannen) waar termen als ‘mosterd’, ‘TVP’, ‘trol’ worden gecombineerd met dansende cheerleader smileys en waar sommige leden een soort van meubilairstatus hebben verworven aangezien ze soms al 15 jaar lang meeschrijven. Lief en leed wordt gedeeld. En toen een vaste Viva-ganger onverwachts overleed, werd er zelfs een herdenkingstopic voor aangemaakt waar nog steeds regelmatig berichtjes ter nagedachtenis in worden gepost.

En ik? Ik heb dankzij het Viva forum blinkende ramen, ben op de hoogte wat de lekkerste nieuwe producten in de supermarkt zijn, en zal nooit meer van mijn netvlies krijgen wat sommige mensen bedoelen met een Piemel-Hatjoe.