“Ok. Ik heb zojuist een haat-tweet binnen gekregen geloof ik…”
“Een wat? Wat staat erin dan?”
“Iets met dat ik als gek aanstellerig meisje moet opflikkeren met mijn evenement dat oproept tot Jodenhaat.”
“Pardon?”
“Nee, pardon zei hij dan net weer niet.”
Opflikkeren. Dat mag ik. Omdat ik als naïeveling een picknick organiseer. Een ramadan picknick. Op een openbare plek. Je weet wel, zo’n plek waar iedereen mag komen ongeacht leeftijd, geslacht, godsdienst of afkomst. Zo’n plek waar je andere mensen kan ontmoeten. Mensen die je normaal in je eigen kring niet tegenkomt. Omdat ze niet in jouw standaard kringetje zitten. En je misschien wel vooroordelen over ze hebt. Omdat je ze niet kent.
Stom natuurlijk. Want waarom zou je op een openbare plek anderen uitnodigen als je ook alleen maar gelijkgestemden kan binnenhalen? Het punt is volgens mij alleen dat we allemaal net zo gelijk als anders zijn. Want ook als jij, net zoals ik, wel blank, ongelovig en modaal bent, dan nog betekent dat niet dat wij daarmee ook meteen hetzelfde zijn. Want misschien houd jij wel helemaal niet van olijven bij je picknick. Of ben je van mening dat een picknick zonder stokbrood met kruidenboter niet compleet is. Dat kan. En dat mag.
Want we hoeven niet gelijk te zijn om elkaar te respecteren. En misschien zelfs dingen met elkaar te ondernemen. Want dat is nou juist het leuke aan verschillen: het maakt onze wereld de veelzijdige smeltkroes die het is. Zonder verschillen geen couscous, zonder verschillen geen tapas, zonder verschillen geen hummus en zonder verschillen ook geen stokbroodje met kruidenboter. Wat een saaie picknick zou dat worden….
En nee, ik wil geen godsdienst propageren, ik wil vrijheid uitdragen. Vrijheid om te zijn wie je bent, om anderen te laten zijn wie ze zijn en zo samen de wereld mooier te maken. Al is het maar een klein beetje. En als je het daar niet mee eens bent, dan is dat prima. Ik houd ook niet van huzarensalade, maar dat betekent nog niet dat als jij me dat aanbiedt, ik zeg dat je moet opflikkeren met die rotzooi.
Deze ramadan picknick was een initiatief van een 19-jarig meisje. Een meisje dat mensen iets van haarzelf wil laten zien en iets wil delen van haar cultuur. Hoe kan zoiets oproepen tot haat? En hoe kan ik een initiatief als dit niet aanmoedigen? Het gaat niet om godsdienst, het gaat om liefde. En de vrijheid om dat met elkaar te delen. En als dat mij gek en aanstellerig maakt, dan is dat maar zo.
‘Hoge bomen vangen helaas veel wind’, kreeg ik naar aanleiding van de flikker-op-berichten van een twittervriend te horen. Maar eerlijk? Liever een hoge boom, dan een dorre struik. Dus ga ik zaterdag lekker picknicken. En op mijn stokbroodje? Daar flikker ik lekker een extra dikke klodder hummus op.
Meisje Nooit Genoeg 