Van online naar offline

“Dus je gaat morgen helemaal naar Zeeland? Hoe ken je die mensen eigenlijk?”
“Gewoon. Via Twitter.”
“Via twitter?”
“Ja.”
“En die heb je dan nog nooit gezien?”
“Nee. Hoezo?”
“Nou, ehhh…nee, niks. Eh, leuk.”

Mensen ontmoeten via social media. Je zou het niet zeggen, maar je wordt er vaak toch een beetje vreemd op aangekeken. Daar waar internetdaten inmiddels toch wel aardig ingeburgerd is en als redelijk normaal wordt gevonden, is het sluiten van vriendschap via online kanalen toch nog wel een dingetje. Want hoe sociaal social media ook klinkt, zijn de zogenaamde vriendschappen op deze kanalen niet gewoon vage kennissen? Mensen die je volgt maar eigenlijk niet kent? Nepvrienden waarmee je stoer kan doen achter een filter waar je alleen de leukste versie van jezelf hoeft te laten zien?

Want hoe sociaal is social media eigenlijk? We lezen steeds meer berichten over mensen die alsmaar naar een schermpje staren. Over volle treincoupés waar mensen vroeger nog wel een praatje met elkaar aanknoopten, maar nu alleen nog gesproken wordt via de WhatsApp. Hoe dichter we gekluisterd zijn aan ons scherm en onze wereld daar, hoe verder we verwijderd raken van de ‘echte’ wereld en het hier en nu.

Toch?

Of ligt het misschien toch anders? Ligt het misschien aan jezelf? En aan hoe sociaal je die sociale media zelf maakt? Want waarom zou je die online wereld niet kunnen gebruiken om je offline wereld leuker te maken?

Bij internetdaten wordt vaak gezegd: ‘Ik zou niet weten hoe ik hem anders ontmoet zou hebben! Ik zou anders nooit op die plek zijn gekomen.’ Dankzij internet is de wereld kleiner geworden. In plaats van alleen mensen te ontmoeten in de kroeg om de hoek, kun je soms onverwachts hele leuke online gesprekken voeren met iemand aan de andere kant van het land. Of zelfs de andere kant van de wereld. En ja, dan kun je er kiezen om het daarbij te laten. Maar je kan er ook voor kiezen om de stap te wagen en op date te gaan. Want wie weet wat voor leuk contact of vriendschap eruit voort kan groeien?

En nee, ik ben echt niet van plan al mijn 1100 twittercontacten op mijn verjaardag uit te nodigen (zo groot is mijn vogelhuisje nou ook weer niet), maar net zoals met daten zitten er mensen tussen waarvan je graag meer wil weten. Met wie het klikt. Online. En offline.

Je moet alleen de stap durven zetten. En ja, dat is best spannend. Want je zal toch maar tweeënhalf uur naar Zeeland rijden of in de auto naar Bremen stappen en dan iemand ontmoeten waarvan je het liefst hard weg wil rennen. Of dat die ander een heel ander beeld van jouw online profiel had en je in het echt zonder filtertje gewoon keihard tegen vindt vallen. Het kan. En het zal vast een keer gebeuren.

Gelukkig hebben mijn blind dates eigenlijk vooral mijn ogen geopend en laten zien wat voor mooie dingen uit dit soort ontmoetingen kunnen komen. Van Bollywoodfilmmaatje tot hardloopvriendin en van bierkabouter tot creative coffee lover. Ik heb zelfs social media vrienden die afgelopen jaar op ons trouwfeest waren. Het kan verkeren…

En zo reden we afgelopen weekend dus ook naar Zeeland. Voor de tweede keer maar liefst. Van tweets naar koffie en van likes naar real life knuffels. En voor je het weet hang je dan in de lucht en bespreek je op twee meter hoogte zaken waar je het nu eindelijk echt uitgebreid over kan hebben. Want dat is het mooie van social media: je kan het net zo sociaal maken als je zelf wilt. Online én offline.

 

Poepende vogels

“Twitter? Pfff…dat vind ik nou zo’n onzin! Alsof mensen het interessant vinden om te lezen dat ik op het toilet ga zitten poepen.”

Zie hierboven een vrijwel standaard reactie van de niet-twitterende medemens. Hoe de berichtgeving op Twitter ooit gekoppeld is geraakt aan het werkwoord ‘poepen’ is mij nog steeds een groot raadsel. Ik heb in mijn tijdlijn tenminste nog nooit iemand in 140 tekens over zijn wc-ervaringen zien vertellen. Wat overigens niet wegneemt dat er vast en zeker twitteraars zullen zijn die hun korte berichtjes tijdens hun toiletbezoek typen, maar dat geheel terzijde.

Twitter.
You either love it or you hate it.
De meeste mensen die mij een beetje kennen weten dat ik en het kleine blauwe vogeltje een nauwe band onderhouden. Een band die overigens niet zomaar is ontstaan. Je moet namelijk wel de tijd nemen om deze vogel een beetje te leren kennen. Want pas als je weet hoe hij fladdert, weet je hoe je de vogelschijt kunt ontwijken.

Neemt niet weg dat de eerste keer dat ik mij op het social media kanaal van ultrakorte berichten begaf ook dacht: Kak! Wat móet ik hiermee? Hoe kun je in hemelsnaam in maximaal 140 tekens iets leuks, boeiends of interessants kwijt? Dat gaat toch niet? Of zou het juist daarom zijn dat mensen hier hun ‘Ik ben naar het toilet’- berichten posten? Omdat je er verder gewoon geen drol kwijt kunt? Ik zou zeggen: doortrekken die handel, handen wassen en verder niet meer aankomen.

Maar ja, je bent nieuwsgierig of je bent nieuwsgierig. En als het er na een jaar dan toch op lijkt dat het hele Twitter echt geen eendagsvlieg (lees: vogel) blijkt te zijn, en dat blauwe icoontje steeds vaker opduikt, dan moet ik mijn sceptische drol toch maar even intrekken en uitvogelen hoe leuk het dan wel niet is. Al is het maar om uit te vinden wat mensen er dan allemaal wél op kwijt kunnen!

Een heleboel blijkt.
En ja, daar zit ook zeker een hoop diarree tussen.
De kunst is echter om de zeikerds te vermijden en de juiste ‘ingang’ te vinden. Het kleine kamertje waar jij tussen past en van waaruit je twittermaatjes kunt gaan verzamelen. Heb je eenmaal de juiste kamer gevonden, dan gaat de wereld van 140 tekens vanzelf voor je open en blijkt het dat er niet eens zo heel veel met stront wordt gesmeten. Nou ja, letterlijk dan.

Als er namelijk één plek is waar je af en toe goed je frustraties kwijt kan, dan is het Twitter. Niets heerlijker dan eens  in de zoveel tijd een korte ‘Aaaargh’ of ‘Grrrr’ laten klinken, wanneer iets je niet zint. Dit kan over een stom tv-programma gaan of je mening zijn over een inhoudelijk opiniestuk. Maar feit is, dat zo’n korte kreet toch beter toch zijn recht komt op Twitter dan op Facebook.
Net zoals vreugdekreetjes overigens. Of meningen. Of korte reacties. Op andere twitteraars. Op berichten. Op nieuws. Op een boek, een film, het weer, je werk….
Er is geen onderwerp wat niet op Twitter besproken kan worden en dat is precies wat het zo leuk en effectief maakt. Ik zie het bijna als een soort groot openbaar café, waar allemaal verschillende mensen samenkomen en waar je onder het genot van een biertje slap kunt ouwehoeren, maar ook onverwachts mooie gesprekken en ontmoetingen kunt treffen.

Echt?
Ja, echt.

Nooit had ik kunnen denken dat 140 tekens je een kat, een spontane vakantie, een sollicitatie, een reisje naar Mexico, een publicatie in een boek, een kookworkshop, een toffe vrijwilligersbaan en heel veel nieuwe vrienden zouden kunnen opleveren. Nog niet eens gesproken over alle goede ideeën en nieuwe inzichten die het mij heeft gegeven. Daar kan een beetje toiletbezoek niet tegenop!

Jezelf voor inspiratie terugtrekken in het kleine kamertje? Ik zeg: “Ga toch poepehhhh….twitteren!”

bird_poo