“Lig je er nu alweer als ‘voele poes’ bij? Misschien moet je even een ‘kloontje’ nemen. Dan heb je straks tenminste weer energie om voor ‘afwaskabouter’ te spelen.”

Voor veel mensen zal bovenstaand stukje een beetje vreemd overkomen. Ik ken echter één persoon die bij het lezen van deze zinnen een glimlach op zijn gezicht krijgt en precies weet wat ik ermee bedoel. En ik weet ook dat er naast mij nog vele anderen zijn die een dergelijke eigen codetaal hanteren, waarbij slechts één bondgenoot de ware betekenis weet te ontcijferen.

Klinkt als een spannende misdaadroman? Wees gerust. Niets zo heerlijk gezapig als de codetaal der liefde. Liefde is namelijk geen spelletje. Hoewel vriend R. van mij daar toch enigszins anders over denkt. “Hoe heb jij S. weten te ‘veroveren’?”, vroeg hij een tijdje terug aan mij. “Hoe heb je het aangepakt? Welke kaarten heb je op tafel gelegd? En welke niet?”

De reden dat hij mij dit vroeg was zijn nieuwste ontdekking van het boek ‘The Game: Penetrating the Secret Society of Pickup’. Ofwel ‘Het Spel: Ontdekt de geheime wereld van het versieren’. In dit boek gaat schrijver Neil Strauss in op de wereld van vrouwen versieren. Zijn tactiek? De ‘Mystery Method’. Een verleidingsmethode die alle mannen kunnen gebruiken om vrouwen om hun vinger te winden. Hoe dit in zijn werk gaat? Geen idee. Maar vriend R. was er dusdanig van onder de indruk dat hij ervan overtuigd was dat je alleen met behulp van de juiste tactiek een partner kon vinden. “Moet ik haar nu al wel terug appen of niet? Mmm…volgens het boek kan ik beter nog even wachten. Dat bevordert het opbouwen van de aantrekkingskracht.”

Een handleiding voor de liefde. Ik geloof er eerlijk gezegd niet zo in. Is het immers niet gewoon zo simpel dat als poppetje A poppetje B leuk vindt, en poppetje B ook een oogje heeft op poppetje A, dat je dat het beste gewoon zo snel mogelijk aan elkaar kenbaar kan maken? Gewoon zeggen ‘ik vind je leuk’, in plaats van eerst een spelletje Ganzenbord te spelen en door het gooien van een verkeerde dobbelsteen alsnog in de put te belanden. Dan liever gewoon gezellig samen het diepe in. Weet je in ieder geval zeker dat jij niet de enige bent die verdrinkt.

Net zo min als dat liefde een spelletje is, is liefde perfect. Afgelopen week zag ik de film ‘Good Will Hunting’ weer eens op tv. Eén van de mooiste stukken in die film vind ik het moment waarop Robin Williams als professor Sean Maguire aan Will Hunting (gespeeld door Matt Damon) uitlegt dat het meest bijzondere aan zijn (overleden) vrouw niet was dat zij zo ontzettend mooi, lief en prachtig was. Maar dat dat wat hij het meeste aan haar mist, haar tekortkomingen zijn. De kleine onvolkomenheden die aan het licht komen nadat je de eerste verliefdheidsfase voorbij bent elkaar écht leert kennen. Het moment dat je het langzaam loslaat om je perfect voor te doen. Dat je durft te laten zien wie je bent. Ook op je wat mindere momenten. Of wanneer je per ongeluk die ene scheet laat ontsnappen die uitgerekend nu een knaller van zwavelbom blijkt te zijn. Zo erg, dat zelfs de poes er wakker van schrikt.

Tja, je kan er misschien een boek over schrijven, of er de mooiste tactieken voor verzinnen, maar uiteindelijk zijn het in de liefde toch echt de kleine dingen die het hem doen.

Wanneer ik dus op zondagavond in mijn huispak als een voele poes van de bank afkruip, uit de koelkast een kloontje pak en daarna samen met vriendlief de afwaskabouters weer sta te vervloeken, kan ik niet meer dan intens gelukkig bedenken dat ik ontzettend blij ben dat onze liefde niet uit een boekje komt. Dat we de dobbelsteen hebben gelaten voor wat het is en gewoon samen direct de put in zijn gesprongen. Om er daar achter te komen dat op de bodem een heerlijk warm bad stond te bruisen. Met bubbels van liefde en…misschien één van een klein scheetje.