“Wat lach je?”
“Niks.”
“Je wil eigenlijk hard wegrennen hè.”
“Mmmm.”
“Het is gewoon een oriënterend gesprek. We hoeven niks, moeten niks en gaan volgens mij ook gewoon met niks weer naar buiten.”
“Mmmm.”

Maandagochtend, 9:00.
We kunnen het zelf nog niet echt geloven, maar we zitten er. Bij de hypotheekadviseur. Ongemakkelijk. Het voelt alsof we hier niet thuis horen. Ik in mijn fluffy diva-jas van de kringloop en hij in zijn spijkerbroek op zijn gympen. Een hypotheekgesprek. Volwassener kun je het niet krijgen. Leuker ook niet. Denk ik. Maar goed, we willen alle opties open houden. Gewoon eens kijken. Zonder verwachtingen.

“Het voelt bijna alsof we gaan trouwen.”
“Nou, ze zullen vast willen weten of we getrouwd zijn ja.”
“Of kinderen hebben.”
“Oh god ja! Blijf dat altijd een vreemde vraag vinden. Zo van ‘Pardon? Kinderen? Weet u wel hoe oud ik ben?!’ Om er vervolgens direct achter te komen dat we al láng de zeer legitieme leeftijd hebben bereikt om getrouwd te zijn en een kind te hebben. Of twee.”
“En een koophuis.”
“Uiteraard.”

Ik vertrouw ze niet zo, die mannen in pakken. Die snelle babbels met woorden en termen waar ik geen idee van heb. Waarom moeten ‘volwassen’ dingen altijd zo ingewikkeld zijn? Ik haak al af bij het verschil tussen lineair en annuïteit. Laat staan dat ik begrijp hoe het zit met aflossingspotjes en spaarpotjes. Ik bedoel, we hebben wel een spaarpotje. Maar die is leeg. Sterker nog, er zit een gat in. Niet bovenaan om wat in te stoppen, maar onderaan waar alles er weer direct uitloopt. Het is maar goed dat we geen kinderen hebben. Hoe zouden we die ooit moeten laten studeren?

“Dus mevrouw, ik begrijp dat u een baan heeft van 14 uur, een studieschuld, een creditcard en een mogelijkheid tot roodstand bij de bank?”
“Eh ja. Maar ik ben ook startend met een eigen onderneming. En die studieschuld daar helpen mijn ouders aan mee. En die creditcard, wat is daar nou mis mee? Daar heb ik echt niets op open staan hoor. Die is gewoon om reisjes mee te boeken. En ik mag dan niet veel verdienen, rood sta ik nooit.”
“Ja, dat geloof ik allemaal best mevrouw. Maar de banken zijn gewoon heel streng tegenwoordig en een openstaand krediet is een openstaand krediet. Uw partner mag dan wel een mooi salaris hebben en een vast contract. Deze ‘schulden’ zo te zeggen, maken het gewoon een stuk lastiger. Net als het feit dat u maar zo weinig werkt.”

Tweeverdieners. Het zijn tweeverdieners die tegenwoordig een huis kopen. Of beter gezegd, kúnnen kopen. Volwassen mensen. Met een huisje, een boompje en een beestje. En een goede baan. Nu ben ik als huurder ook gezegend met een leuk huisje, een aardige tuin en een gezellige beestenboel, maar beschik ik tevens over een studie waarbij je naast je diploma ook een abonnement op de WW cadeau krijgt. Niet dat ik dat abonnement veel heb gebruikt. Maar goed, de bank ziet alles. Blijkbaar.

“Maar kijk, als we dan bijvoorbeeld toch zouden willen kopen. Gewoon even hypothetisch. Ik begrijp dat het geen slimme stap is, maar stel: we kopen een huis van een ton, wat zouden dan onze maandlasten zijn?”
“Een ton zegt u? Eens even kijken. Als u dat op basis van de gegevens zou doen die we nu hebben, dan zou u uitkomen op een bedrag tussen de vier en vijfhonderd euro.”
“Maar dat is dus minstens tweehonderd euro mínder dan dat we nu betalen. Dat is toch krom? Ik mag dan geen ster in wiskunde zijn, maar u moet het toch ook met mijn eens zijn dat dit heel vreemd is? Hoe kan het, dat als we nu met sociale huur iedere maand zoveel kunnen betalen, dat de bank zegt dat we een huis met lagere lasten niet kunnen financieren? Dat begrijp ik dus echt niet.”
“Dat begrijp ik mevrouw, maar helaas zit de markt nou eenmaal zo in elkaar. En uw uiteindelijke lasten mogen met een koophuis dan wel lager zijn, u moet wel beseffen dat het afsluiten van een hypotheek, verzekeringen en de verhuizing zelf ook geld kosten. Een huis kopen is niet zomaar iets. Daar moeten dingen goed voor geregeld zijn. Heeft u bijvoorbeeld een samenlevingscontract? Of bent u wellicht…”
“Getrouwd? Nee hoor, we zijn niet getrouwd.”

Als een stelletje pubers verlaten we om 10:00 het kantoor der grote volwassenheid weer. Een illusie armer en een verjongingskuur rijker. Who needs a mortgage when you can get a facelift? Ik ben in ieder geval blij dat ik mij geen rimpels in mijn hoofd hoef te rekenen over nationale hypotheekgaranties en duizelingwekkende percentages. Blijkbaar moet je daarvoor toch echt je studententijd (en lening) achter je hebben gelaten. Voorlopig dus nog geen aanzoek, geen kind of een ring. Maar mocht iemand nog een leuk anti-kraakpand weten, dan houden wij ons van harte aanbevolen.