“Ik vind er eigenlijk maar niks aan. Volwassen worden.”

Met een kroontje op mijn hoofd sjouw ik langs de verregende kleedjes op Koningsdag. Ok, ik weet, het weer draagt nu echt bij aan de feestvreugde, maar toch kan ik me niet onttrekken aan een soort van melancholisch gevoel van ‘vroeger was alles beter’.

Als kind kon je je nog écht op iets verheugen. Sinterklaas, kerst, je verjaardag, Koningsdag (toen nog old-fashioned Koninginnedag genoemd). Nachten aftellen, spanning in je buik. En dan die vakanties. Die eindeloze ellenlange vakanties van weken die wel maanden leken en waarin niks moest, niks hoefde en de zon altijd leek te schijnen.

Nu kan een waterig zonnetje de rode kou van mijn neus maar niet laten verdwijnen en lijken de grijze wolken het dreigende toekomstbeeld van volwassenheid te weerspiegelen. Terwijl kinderen hun geluk beproeven voor twintig cent in de grabbelton, lijkt mijn hoofd een graaibak van gedachten waar je voor een euro een lijst met verplichtingen uit kan trekken. ‘Leven in het nu’ vind ik als volwassene net zo’n flauwe grap als de verregende clown met zijn uitgelopen make-up. Iets wat de lachende kinderen om hem heen uiteraard niet zien. Hun inlevingsvermogen en fantasie stijgt vaak nog boven de werkelijkheid uit.

Als kind wil je alleen maar ouder worden. De uitspraak ‘later als ik groot ben’ is er één vol verwachtingen en beloofde vrijheden. Pas als je eenmaal ouder bent geworden besef je dat volwassenheid niet gelijk staat aan iedere dag patat eten en altijd net zo laat naar bed gaan als je zelf wil. Tegenover vrijheid staat met grote letters namelijk verantwoordelijkheid. Een sluipend gegeven dat groeit naarmate de jaren tellen en je ervoor behoedt dat je vijf euro aan een emmer suikerspin uitgeeft, omdat dat nu eenmaal niet is wat je als verantwoordelijke volwassene doet. Zelfs niet als je net zelf die vijf euro eerlijk hebt verdiend met het verkopen van 3 broeken, 2 sambaballen en 5 grabbeltonmomentjes.

Ondertussen zitten we als volwassenen vast op onze eigen kleedjes. Gevuld met rotzooi waar we graag vanaf zouden willen. Zodat we op een leeg kleedje zonder zorgen de hele dag kunnen liggen, patat kunnen eten en lachen om clowns met mislukte schmink. De werkelijkheid is dat we onze zooi aan het einde van de dag gewoon weer in een boodschappenkarretje mee naar huis nemen. Morgen is geen vakantie. Morgen is nu. In ons hoofd. En in ons volwassen leven.

Ik ben de laatste tijd een beetje in een recalcitrante bui. ‘Kun je wel eens hebben’, zou je zeggen. Ware het niet dat ik mezelf altijd heb ingeschat als een gehoorzaam en weinig tegendraads persoon. Iets met conflictvermijding wellicht. Ruzie maken is niet mijn sterkste kant en ik moet eerlijk bekennen dat ik als braafste meisje van de klas nog nooit een hoek of gang heb gezien, laat staan een directeurskamer of slechte aantekening op mijn rapport.

Het ‘ergste’ wat ik ooit heb gedaan is samen met een vriendinnetje stiekem het half gebouwde nieuwe gemeentehuis insluipen, daar de achtergelaten banaan van een bouwvakker op het raam smeren en restjes cement van de betonnen trap af laten lopen. Ik hoef niet te vertellen dat deze ‘vergrijpen’ niet mijn idee waren en dat ik na afloop nog weken met hartkloppingen slecht geslapen heb omdat ik bang was dat de politie met een vinger-afdruk-bewijs bij mij op de stoep zou staan. Iets wat uiteraard nooit is gebeurd (de politie heeft wel wat beters te doen dan het opsporen van banaan-smeerders), maar mijn ouders heb ik het (tot nu toe) nooit durven te vertellen (‘Sorry pap en mam!’).

Ook nu kan ik er weinig anders van maken dan dat ik een verantwoordelijk persoon ben, dat nog steeds braaf haar afspraken nakomt (en behalve op haar brood nooit meer ergens anders bananen op heeft gesmeerd). Best saai, als je het mij vraagt. Maar soms, heel soms, borrelt het een beetje. Dan krijg ik zin om tegen hokjes aan te schoppen en op alle ‘A’s die iemand zegt gewoon lekker keihard ‘B’ te roepen. Modder gooien, cement smijten en vooral lekker niet doen wat er wordt gezegd.

Het probleem is echter dat mijn recalcitrante ik vaak alleen stampvoetend door het leven gaat in de veilige omgeving van mijn eigen huis. Of raaskalt tegen mensen bij wie ik zonder consequenties even licht ontvlambaar kan zijn. Dan laat ik even vol ornaat mijn Spaanse temperament zien, om vervolgens met de banaan veilig weggestopt in mijn tas de werkelijke confrontatie aan te gaan.

En toch leer ik het af en toe een beetje. Om conflicten niet altijd te vermijden, maar ze soms ook gewoonweg aan te gaan. Omdat lief, leuk en aardig wel lief, leuk en aardig is, maar je niet altijd brengt daar waar je wil zijn.
En hoewel ik wellicht nooit het stoerste meisje van de klas zal zijn, of degene met de grootste bek, zal ik mijn recalcitrante ik wat vaker de ruimte geven (en stiekem hopen dat het bananenincident bij deze al is verjaard).