“Hé sis! Wil je morgen weer samen sporten, bij mij eten en dan Oh Oh kijken?”

Shit! Ik ben erbij! Ik kijk naar het appje en weet dat zij weet wat ik weet. Ik had nog zo mijn best gedaan om het met behulp van afkeurende kreten niet zo te laten lijken, maar uiteraard was dit niet voldoende. Uiteraard spraken mijn ogen boekdelen. En dat weet ze.

Ze weet het.
Ik vind het stiekem leuk.

“Ok, is goed”, app ik terug, “als je maar niet gaat helikopteren.”

Helikopteren (voor de onwetenden onder ons: met je piemel uit je broek rondslingeren in de hoop dat ie groot genoeg is zodat je ermee kan opstijgen). Misschien is dat wel waar mijn fascinatie vorige week begon. De jongen die de desbetreffende hobby benoemde, had namelijk aan zijn moeder beloofd dat dit het enige was dat hij niet in het openbaar zou doen. Gelukkig had onze helikoptervriend nog genoeg andere hobby’s achter de hand om het televisiepubliek de ogen uit te laten kijken. Ik geloof in ieder geval dat zijn moeder achteraf gezien misschien wel liever gewoon had gezien dat hij al zwaffelend op tv zijn vliegbrevet had behaald. Dan had ze in ieder geval nog een hoogvlieger gebaard.

Gelukkig kan oma wél vol trots terugkijken op een eerste uitzending. Want als het eerste wat je kleinzoon doet als hij in een riante villa op Mallorca is aangekomen zijn oma bellen is, dan heb je het toch maar goed gedaan. “Mijn oma is mijn allessie”, aldus Damian. Om vervolgens meteen vol trots te vertellen over de twee vaste vriendinnen die hij regelmatig ‘saust’. U begrijpt, de chips met salsadip die mijn zusje voor de gelegenheid op tafel had gezet heb ik maar wijselijk laten staan. En ik had nooit kunnen denken dat ik ooit nog terug zou verlangen naar het good old recht toe recht aan woord ‘neuken’. Maar misschien komt dat omdat ik voor dat hippe saus-gedoe wel te oud ben inmiddels.

Of, zeg maar gerust, bejaard. Want als je als vrouw de vijfentwintig hebt bereikt, dan ben je in Oh Oh termen ook wel echt afgeschreven. Ik bedoel, als jij niet gewoon knetterlam plezier kan beleven aan een avond zoenen met mensen die je niet of nauwelijks kent en daarna over de grond rollen van het lachen als je niet meer op je eigen benen kan staan, dan kun je net zo goed meteen met een rollator in een hoekje gaan staan.

“Ja maar ik had niet gedacht dat er zoveel gedronken zou worden!”
Ok, ik moet toegeven dat ik bij deze uitspraak ook stiekem in de lach schoot en dacht: Wat had je dan verwacht?! Het is juist de bedoeling dat jullie te veel drinken! Dat is waar het programma voor is bedoeld. Dat is wat het publiek wil!

Toch?

Terwijl ik van de ene verbijsterende verbazing in de ander val en meerdere malen denk dat ze het programma ook wel ‘Oh Oh OH MY GOD!’ hadden kunnen noemen, moet ik toegeven dat ik toch wel een soort van gefascineerd ben. Aan de ene kant omdat ik me afvraag in hoeverre dit echt is. En aan de andere kant waarom ik niet kan stoppen met naar dit tafereel te kijken. Als ik het niet had gezien had ik er niets aan gemist. Maar nu voel ik me een soort van David Attenborough die alles wil weten over dit bijzondere ras en zich gebiologeerd blijft afvragen hoe je als toekomstig masterstudente denkt ooit bij de FBI te kunnen gaan werken als je je eigen geheugen na een nachtje stappen al niet eens meer kan opsporen.

Noem het triest. Noem het plat vermaak. En ja, ik zou eigenlijk ook een goed boek kunnen gaan lezen. Maar aangezien mijn zussie mijn allessie is en ik uiteraard de beroerdste niet ben als ze samen met mij een avondje tv wil kijken en voor mij wil koken….

“Wit of rood?”
“Wat?”
“Wat voor saus wil je bij de pasta vanavond? Wit of rood?”

Oh oh. En een bord spaghetti met roomsaus zal nooit meer hetzelfde zijn.