Jan de Hoop

Het meest miste ik nog de truien van Jan de Hoop.
Daar waar mijn ontbijt slechts de eentonige variatie kent van peer of banaan en kwark of havermout, wist Jan mij jarenlang iedere doordeweekse ochtend weer te verrassen. Werd het paars of blauw of toch iets keks met een ruitje dit keer?

Nooit had ik kunnen bedenken dat het probeersel van tijdelijk afscheid uiteindelijk tot een definitieve breuk zou leiden. Omdat we er meestal toch niks aan misten. Omdat zo’n groot gevaarte in je woonkamer ook best wel lelijk staat. Omdat er NU.nl is. En Netflix. Niet dat we dat wel kijken. Daarvoor zitten we meestal met onze mobieltjes op de bank. Kattenfilmpjes te kijken. Tot zover onze elitaire principes. Daar helpt zelfs geen Volkskrant abonnement tegen.

Maar ik moet zeggen, het went. Er zijn eigenlijk maar weinig momenten dat ik de tv mis. Het laatste nieuws bereikt me meestal via Twitter, de leukste programma’s kijk ik via Uitzending Gemist. Bovendien is het feit dat ik niet precies weet hoe het zit met die verknipte pony van Monica Geuze of wie er wel of niet gezoend heeft in Temptation Island, eigenlijk best een verademing.

Maar toch, als ik ’s ochtends vroeg boven mijn ontbijt van banaan en havermout hang en mijn Twitter tijdlijn door scrol, kan ik soms dat gevoel van leegte niet onderdrukken.
Dat gevoel van warmte.
Van wol of katoen.
Gebreid of gekleurd. Of allebei.

Ja, zelfs na zeven jaar mis ik dat nog het meest.

Advertenties

Binnen

Binnen spraken kinderen over hoe vriendschap alles overstijgt.
Buiten werden mensen afgeschoten.

Binnen spraken kinderen over hoe culturen met elkaar samengaan.
Buiten sprak men van terrorisme.

Binnen spraken kinderen over gelijke kansen voor iedereen.
Buiten werd het hoogste dreigingsniveau afgekondigd.

Binnen spraken kinderen over hoe fijn het is in een veilig land te wonen.
Buiten wachtten ouders ongerust op hun kinderen.

Binnen spraken kinderen over wat in film wel kan en in de echte wereld niet.
Buiten leek de echte wereld een slechte film geworden.

Leeftijd

Als kind kon ik me er niets bij voorstellen.
Hoe kun je nou in vredesnaam vergeten hoe oud je bent? Je leeftijd onthouden is net zoiets als aftellen naar je verjaardag. Dat weet je precies.

Toch moet ik steeds vaker nadenken. Was het nou precíes? Of toch een jaar jonger?
Of ouder.

Het helpt ook niet mee dat ik mij leeftijdsgewijs in een soort van limbo begeef.
Terwijl ik aan de ene de kant de moeder ‘gemevrouwt’ wordt, wuiven mij aan de andere kant handjes toe die lichtelijk afgunstig kirren hoe jong ik nog wel niet ben.

Ik had iemands moeder kunnen zijn, maar kom er ook nog mee weg de hippe yup te spelen die foto’s van haar kopje koffie op Instagram plaatst.

Maar misschien is dat juist wel waar het gevaar schuilt. Dat die moeder best wel kokos-cappuccino’s zou kunnen drinken. En dat die yup gewoon even met haar laptop vlucht van het huis waar drie kinderen de boel terroriseren.

Ze zeggen dat leeftijd slechts een getal is.
Ik denk juist dat het probleem is dat het zoveel meer is dan slechts een getal.
Dan was het in ieder geval nog makkelijk te onthouden.

Achter mij kakelt het vriendinnengroepje door. Over Facebook, verbroken relaties en de laatste roddels.
En terwijl ik in de spiegeling van mijn laptopscherm een beginnende fronsrimpel ontwaar, hoor ik één van de vriendinnen roepen: ‘Nee, dit rondje is van mij. Zeventig word je immers maar één keer!’