Hagelslag

In het pennenbakje op de eettafel ligt een briefje. ‘Leuke dingen doen lijstje’ staat erop geschreven.

Op bezoek bij oma.
Een dagje musea hoppen in Amsterdam (ein-de-lijk naar het nieuwe Rijks!)
Etentje organiseren voor de ouders.
Paar dagen naar Zeeland.

Een lijstje gemaakt in drukke ambitieuze tijden. In tijden waarin vrije tijd schaars en de weekenden al weken vooruit drukdrukdruk waren.
Het lijstje moest ervoor zorgen dat we in de waan van de dag de leuke dingen niet zouden vergeten. En met name niet moesten vergeten te plannen.

Want dat is het met leuke dingen; ze leggen het vaak af tegen de minder leuke dingen die op de een of andere manier meer noodzaak hebben om gedaan te worden. Hoe en door wie dat is besloten, dat mag Joost weten, maar ik heb zo mijn vermoedens dat dit een patroon is dat is gestart bij de vroege opvoeding.

Eerst een boterham met kaas, dán pas een boterham met hagelslag.
Eerst je kamer opruimen, dán pas met vrienden buitenspelen.
Eerst koppijn krijgen van je belastingaangifte, dán pas live een uitzending van Kopspijkers bijwonen.

Achter twee zaken van het lijstje staat een krul. Een teken dat ze al dan niet gedaan, gepland of geregeld waren.
In dit geval staat door die twee zelfde zaken ook een streep. Een teken dat ze ondanks de voorgenomen planning toch niet door konden gaan.

Eerst corona, dan leuke dingen doen.

Mag ik dan nu een boterham met hagelslag?

Zeevonkverlangen

Ballerina, dolfijnentrainer, parachutist, presentatrice, kunstenaar.
Als kind wilde ik het liefst iedere dag iets anders worden.
Toen ik groter werd wilde ik het liefst ieder jaar naar een ander land. De studie die ik tussendoor koos was zo breed en algemeen dat ik er alsnog ieder jaar iets anders mee zou kunnen doen. In de praktijk bleek dit na mijn afstuderen ook daadwerkelijk zo te zijn.

Stilstand is achteruitgang.
Ik houd van beweging. Nieuwe dingen. Veranderingen.
Niks fijner dan de eerste nacht in je nieuwe huis, het ontdekken van een nieuwe stad of het spontaan rijden naar het strand om zeevonk te spotten.

En toen kwam corona.
Geen goed moment om jullie te laten googelen naar ‘wat is zeevonk’ en een nog slechter moment om jullie ervan te overtuigen dat dit iets is ‘wat je echt een keer gezien moet hebben.’

Gelukkig stond op mijn lijstje achter zeevonk al een vinkje.
En stond ik – alle narigheid ten spijt – door corona keihard AAN.

Er werden gaten geslagen in standaard patronen en de ruimte die ontstond voelde als een speelveld dat gevuld kon worden met nieuwe dingen. Ik sloeg aan het knutselen, startte een online klas met verhalen, hing de mc uit tijdens online discoronafeestjes en wist me tussendoor iedere dag in een ander kleurrijk outfitje te hullen.

Stilstand is achteruitgang.
Totdat ook de nieuwe dingen niet zo nieuw meer waren.

Toen begon ik stiekem te verlangen naar alles dat eens gewoon was.
En waarvan je – net als zeevonk – niet weet wanneer het er weer zal zijn.

Spacecake

‘Oh, ik zou echt zó graag een keer spacecake willen proberen!’

Drie meisjes passeren mij. Een jaar of zestien schat ik ze. Te jong om te drinken, maar nooit te jong om te dromen. Vooral niet in een wereld waarin dromen nog de enige oplossing lijkt om aan de anderhalve meter samenleving te ontsnappen.

Ik denk terug aan de eerste keer dat ik spacecake at. Of, beter gezegd, kréég.
Het was een cadeau. Een verjaardagscadeau verpakt in aluminiumfolie, met mijn naam in vloeibare chocolade erop geschreven. Mijn vader vond het maar niks. Mijn moeder dacht in mogelijkheden: We eten hem niet nu, maar gooien hem in de vriezer. Dan snijden we hem volgend weekend aan. Hier, in de woonkamer, met jou, je vrienden en mij erbij.

Die zaterdagavond was er één van zenuwachtig gegiechel en opwinding. Mijn moeder nam de eerste plak, wij verdeelden de rest. Daarna kon het grote wachten beginnen.

Er gebeurde…niks.
Totdat mijn moeder – die met mijn vader een spelletje backgammon zat te spelen – zich ineens omdraaide en in slome woorden constateerde dat de wereld ineen wel héél langzaam leek te gaan.

Bijna net zo langzaam als de wereld nu. Waarin niet alleen spacecake maar ook dromen in de vriezer worden gezet.

Wachtend.
Op het juiste moment en de veilige omgeving om ze aan te snijden.