Te laat

‘Ik kom eraan hoor! Ik stap nu op de fiets!’

Ik leg mijn telefoon neer en kijk op mijn horloge. 14:05 uur. Voor mij wordt een kop koffie neergezet. Wachten met bestellen heb ik inmiddels wel afgeleerd. Voordat vriendin M er is zijn we zo een kwartier verder.

Vriendin M behoort tot de categorie mensen die altijd te laat komen. Standaard. Het lijkt alsof ze opgezadeld zijn met de pech dat er last-minute altijd iets tussendoor komt. Een mailtje, een boodschap, een ontsnapt konijn. Wat voor tijd je ook met ze afspreekt,  ze komen steevast tien minuten later aan (of moeten nog vertrekken op het moment dat ze al ergens hadden moeten zijn).

Vroeger fietste ik altijd met vriendin N naar school. Aangezien zij dichter bij woonde dan ik, fietste ik altijd bij haar langs. Maar in plaats van dat zij al buiten met haar fiets en schooltas stond te wachten, zat ze nog rustig binnen haar ontbijt naar binnen te werken. En terwijl ik onrustig van mijn ene been op de andere wipte poetste zij in slowmotion haar tanden, bedacht zich nog even welke boeken er vandaag allemaal in haar tas moesten en kamde nog één keer haar haren. Niet wetende dat de minuten op het horloge aan mijn pols zenuwslopend weg tikten.

En uiteraard kwamen we uiteindelijk altijd – hetzij op het nippertje – op tijd. Want daar waar vriendin N altijd te laat was, was ik altijd te vroeg. En nog steeds. Noem het militaire discipline die ik er vroeger door mijn vader in geramd heb gekregen (‘Beter te vroeg, dan te laat!’) of gewoon een overdreven verantwoordelijkheidsgevoel. Punt is, ik kan het gewoon niet: te laat komen. Of gewoon op tijd zijn. Ik probeer het wel eens. Maar het moment dat ik lang genoeg heb gewacht met vertrekken om precies op het juiste moment te arriveren, schiet ik alsnog in de stress om te laat te komen, met als gevolg dat ik zo hard fiets dat ik weer vijf minuten sta te koekeloeren voordat mijn afspraak op komt dagen.

Inmiddels is het 14:18 geworden en heb ik mijn cappuccino leeg. Net op het punt dat ik besluit een tweede kop te bestellen komt vriendin M aangerend. ‘Sorry, sorry, sorry! Ik was echt van plan om op tijd te vertrekken, maar toen bedacht ik me dat ik die ochtend een vlek in mijn shirt had gemaakt en dat ik vergeten was om iets schoons aan te trekken. Ik hoop dat je niet lang hebt hoeven wachten?’

‘Neuh, valt wel mee’ lieg ik.
Met vier minuten te vroeg was ik nog best aan de late kant.

5762026948_f297d6fc07_b

Advertenties

Een gedachte over “Te laat

  1. heeft volgens mij ook te maken met gebrek aan respect. hoe belangrijk is een afspraak voor je? hoe belangrijk is de persoon waarmee je de afspraak hebt? er kan natuurlijk altijd iets tussen komen. een ontsnapt konijn laat je niet lopen en plan je ook niet…. al kun je wel door optijd te vertrekken eerder zien dat je konijn is ontsnapt…. maar vieze kleren? even nog een ander klusje???? heeft dat klusje dan prio boven jou? Ik zeg altijd tegen een laatkomer: de volgende keer wacht ik 5 minuten. daarna ga ik weg. dat werkt. ze komen nog maar 1 keer te laten en weten dan dat het mij menens is.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s