Pindakaas Politiek

Had ze het nou maar gedaan.
Had ze die ene regel nou gewoon maar opgeschreven.
Die eerste zin, die eerste stap. Al het begin is moeilijk, maar waar een begin is, komt vanzelf ook een eind.

Maar niet nu dus.
Nu is het einde al daar voordat het überhaupt begonnen is. Een gemiste kans. Een verloren strijd.

En dat terwijl ze het zo mooi had bedacht. Ze zou het anders doen ditmaal. Ze zou schrijven over de actualiteiten in de wereld. Ze zou een mening hebben. En deze ook uiten. Ze zou schrijven over politieke vraagstukken. Over dringende kwesties en debat. Ze zou vragen stellen over wat er gaande is. Intelligente vragen. En daar evenzo intelligente antwoorden op geven. Laten zien dat ze een vrouw van de wereld is. Met rake schrijfkunst en scherpe randjes.

Maar nu was het te laat. De waan van de dag had de actualiteit weer eens ingehaald. En in plaats van intelligente vragen, was de belangrijkste kwestie van de dag: Wat gaan we vanavond eigenlijk eten? Iets waarvan ze zich niet kon voorstellen dat daar in de politiek kamervragen over werden gesteld. Laat staan dat ze zich bezig houden met een meisje dat een mening heeft over pindakaas. En daar een blog vol over zou kunnen schrijven.

Maar dat is juist níet wat ze wilde. Ze wilde af van haar standaard thema’s. Van haar voorspelbare gezever over kind zijn, volwassenheid, eten en andere onbelangrijke onderwerpen. Als ze nou in ieder geval zoals Sylvia Witteman écht een scherpe kijk op dingen zou hebben. Kijk, dan zou ze in plaats van over politiek best over poezen kunnen schrijven. Maar nu niet. Nu…

Vroeg ze zich vooral af of katten die mishandeld worden nooit de neiging hebben om te ontsnappen of weg te lopen. Of is dat iets wat niet in hun aard zit? Omdat ze niet beter weten dat hun huis hun thuis is. En dat weglopen dus gewoonweg niet in hun lijst met opties voorkomt.

Misschien had ze die ene eerste zin toch gewoon moeten opschrijven. Ze kon zich stiekem wel voor haar kop slaan dat ze het niet had gedaan. Wie weet wat eruit was gekomen. Ik bedoel, beter een mislukte poging dan een gemiste kans.

Maar ze had het niet gedaan. Het vel bleef leeg, de mening niet geuit. In plaats van een vloeiend betoog smeerde ze vloeibare pindakaas op wat stukken banaan.Want dat dit lekker is, mag óók best wel eens gezegd!

Peanut-Butter-Chocolate-Banana-Bite

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s