Kleurangst

“Goh, dus als ik het goed begrijp is jullie woonkamer geel met paars, hebben jullie een blauw toilet, een blauw met geblokte zwart-wit tegels in de keuken, roze en donkerblauw in de slaapkamer en nog een extra kamer met oranje en paars? Goh, ehhh…gewaagd.”

Opgetrokken wenkbrauwen, verbaasde blikken, boerenwangen met kiespijn. Ik kom ze regelmatig tegen als ik vertel over de inrichting van ons huis. Meestal is er een conversatie aan vooraf gegaan waarin de betreffende persoon waar ik mee in gesprek ben aangeeft graag een muur in een ‘gekke opvallende kleur’ te willen schilderen, maar die keuze toch wel erg ‘heftig’ vindt. Want tja, zo’n oranje wand is natuurlijk ook wel erg opvallend. En bovendien, wat nou als we het huis willen verkopen? Dan raken we het met een melange van mandarijn toch nooit meer kwijt?

Kleurangst. Het is een opvallend veel voorkomend fenomeen in Nederland. Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. We lopen massaal in grijze jassen, verven onze kozijnen net zoals de buren donkerblauw, gaan voor ‘rustige’ effen gordijnen en als we dan al een uitspatting maken, dan verven we heel kinky één muur knalrood! Kijk ons eens kleur bekennen!

Kleur is iets extra’s. Een finishing touch. Het zijn de blauwe kussentjes op de bank. Of de paarse geurkaarsen op de glazen salontafel. Maar het is nooit de basis. Oh, nee! Onder het motto ‘wij houden van rust’, ziet menig interieur eruit als een pagina uit de VT Wonen: wit. Het liefst met zo’n fijne grijze gegoten betonnen vloer. ‘Lekker strak’, noemen ze dat dan.
Saai, zou ik het noemen. Maar als ik als argument aangeef dat paars ook zeker heel rustgevend kan zijn en dat een strak huis niet perse een wit huis hoeft te betekenen, dan gaan de wenkbrauwen direct weer omhoog en zuigt de kleurangst de rode blos van de strakke witte wangen.

Nu is het op zich niet vreemd dat veel mensen wit wegtrekken bij het horen van het woordje kleur. We zijn het namelijk niet gewend. We weten niet beter dan dat onze huizen grijs, onze koelkasten wit en onze stereo-installaties zwart zijn. Het is een soort van bovenaf opgelegd gegeven waarvan we niet beter weten dan dat het zo is en dus is het zo. Heerlijk veilig én logisch bovendien. Witgoed heet immers toch niet voor niets witgoed? Daar zal vast wel een reden voor zijn. Net zoals het beter voor het straatbeeld is als ieder huis er van de buitenkant gewoon een lekker hetzelfde uitziet. Anders zou het maar een bonte boel worden.

Nu ben ik iemand die nooit kleurangst heeft gekend. Sterker nog, ik lijd in deze maatschappij eerder aan een flinke dosis kleurovermoedigheid dan aan angst om een uitspatting van mandarijn op mijn muur te verven. En om heel eerlijk te zijn: ik begrijp die angst voor gekleurd pigment ook niet echt. Vind het zelfs een beetje aanstelleritis. Want wat is er nou zo erg aan als het straatbeeld een bont kleurfeest zou zijn? Ik was vorig jaar in Mexico en heb me vergaapt aan de kleurrijke huizen en inrichtingen daar. Niets om bang voor te zijn hoor. Ik werd er vooral heel vrolijk van. Net zoals de inwoners daar. En ja, natuurlijk helpt het voor je humeur als de zon een beetje schijnt, maar aangezien het hier al bijna het hele jaar al grijs zat is, zie ik niet in waarom we daar niet zelf wat aan zouden kunnen doen.

Net zoals met dat witgoed. Wie heeft ooit bedacht dat je spullen beter schoon, sneller koud of gemakkelijker droog worden als je ze in een witte omgeving plaatst? Ik wil mijn bonte kleding wassen in een roze wasmachine, mijn kaas koelen in een gele koelkast en mijn boezen strijken met een rode strijkbout. Zo moeilijk kan dit toch niet zijn? En dan het liefst een paarse stereotoren en een oranje tv. En als het even kan ook een laptop met een lekker kek kleurtje. Oh, en dan wel in normale prijzen graag! Kleur moet geen chique uitzondering zijn (zoals sommige merken zich nog wel eens profileren), maar een norm. Een gewone keuze zodat de heersende angst niet nog eens verder gestimuleerd wordt.

En mocht je dan met die pot verf voor de muur staat en het angstzweet breekt je uit, bedenk dan dat oranje ook weer gewoon sneeuwwit kan worden geverfd. Of paars. Of groen. Als je durft. En mocht dat echt te moeilijk voor je zijn: kom dan gewoon een keertje hier in Villa Kakelbont op de koffie. Je zult zien dat je met één therapiesessie zo verlost bent van je angst voor kleur. En dat paars heus en echt wel heel rustgevend kan zijn.

burano-venice

Advertenties

2 gedachtes over “Kleurangst

  1. Jaa, paars! Ik heb een paarse bank, paarse muur, paarse telefoon, 2 paarse jassen en op het werk een paarse muis. Mijn paarse bril is vervangen door een rode en mijn paarse auto van 21 jaar oud is nu helaas ook vervangen.
    Maar andere kleurtjes zijn ook mooi natuurlijk. Onze slaapkamer is geverfd in pindasausbruin, oranje en geel. Lekker warm. 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s