Een artistiek plaatje

“Nou meid, het is een pláátje hoor! Prachtig ligt ie erbij! Ja, dat is toch steeds weer afwachten hoor. Iedere keer is het weer anders. Maar dit zie ik zo. Echt een plaatje!”

Even denk ik dat ze er een foto van gaat nemen. Ik bedoel, als ie zo mooi is! Bovendien heb ik hem zelf ook nog nooit gezien. Niemand eigenlijk, bedenk ik me nu. Toch wel een beetje apart. Het is natuurlijk niet zomaar iets. Alhoewel, voor haar is het natuurlijk niks bijzonders. Zij ziet ze iedere dag. In alle soorten en maten. Niks bijzonders. Net als snaterende eenden in de vijver. Ja, dan zou ik mijn fototoestel ook gewoon thuis laten.

“Nou, ik pak mijn kwast erbij hoor! Even dat mooie plaatje vastleggen. Duurt niet lang. Tien keer strijken en het is gedaan. Valt mee toch?”

Oja, de kwast. Dat had ze gezegd ja. Blijkbaar is het vanuit artistiek oogpunt gezien beter om het zo te doen dan met een foto. En vanuit praktisch oogpunt ook. Je zou er toch niet aan moeten denken dat ze met een camera… Ik bedoel, het mag dan een plaatje zijn, heel fotogeniek is het vanuit deze positie nou ook weer niet (hoewel daar vast wel wat artistiek verantwoorde meningen over verdeeld zullen zijn).

“Ja, dat gaat hartstikke goed. Prachtig! Lekker ontspannen. Scheelt toch dat je weet dat niet zomaar iedereen langs kan komen hè? Ja, daar zorgen we altijd wel voor. Toch een beetje privacy op zo’n toch wel bijzonder moment. Natuurlijk lopen hier alleen professionals in en uit, maar ik kan me voorstellen dat één professional tegelijk wel genoeg is voor zo’n eerste keer. ”

Nou, daar ben ik het wel mee eens ja. Ik houd best van een beetje gezelligheid, maar het moet natuurlijk geen toeristische hotspot worden. Sommige dingen mag je best een beetje exclusief houden. Vind ik dan. Hoewel het wel jammer is dat ik het juist zelf niet kan zien. Een beetje benieuwd ben ik namelijk wel. Hoewel ik me wel afvraag of ik het uitzicht ook zou bestempelen als ‘een pláátje’.

“Zo! Klaar! Dat ging super! Het drupt nog wel een beetje, dus neem voor de zekerheid nog maar even een doekje mee tot de boel is opgedroogd. Is niet erg hoor. Hoort er gewoon bij. En jij trouwens ook nu! Ja! Bij de club van de ‘oudere dames’. Mooi toch!”

Net op het moment dat ik denk dat ze me gaat feliciteren (‘Join the club, hoera!’) reikt ze me een inlegkruisje aan. Het zit erop. Mijn eerste uitstrijkje is een feit. En hoewel ik dacht dat het een zware bevalling zou worden viel het eigenlijk best wel mee. Tenminste, als je iemand hebt die de kunst van haar vak verstaat. Begrijp me niet verkeerd, Herman Brood maakte ook mooie schilderijen, maar bij dit soort werk is enige nuance en precisie wel vereist. Nu nog wachten op het uiteindelijke resultaat. Als de kleuren maar niet vloeken vind ik het best. Dan kom ik gerust terug om over 5 jaar mijn artistieke plaatje nog een keer vast te laten leggen. Alles voor de kunst!

il_570xN.329853893

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s