Deze week had ik een afspraak. Nou ja, een afspraak. Of het echt een afspraak was, daar waren de meningen enigszins over verdeeld. Het UWV vond dat ze een afspraak met mij hadden gemaakt. Iets wat ze ook heel netjes aankondigden in hun brief: “Hierbij bevestigen wij met u de afspraak…”.
Het gekke is echter dat ik mij niet kon herinneren dat ik ooit een aanzet had gegeven voor deze overeenkomst. Tenminste, dat is wat volgens mij (en volgens het woordenboek) een afspraak is: een mondelinge of schriftelijke overeenkomst, waar twee of meer partijen bij betrokken zijn. Nu was ik wel bij deze afspraak betrokken, maar pas nadat de overeenkomst al was gemaakt. De brief die mij op de deur viel voelde dus niet echt als een gelijkwaardige overeenstemming. Eerder als een dwangbevel. Niet in de laatste plaats omdat de ‘uitnodiging’ werd afgesloten met de woorden: “U bent verplicht naar deze afspraak te komen. Komt u niet, dan heeft dit consequenties voor uw uitkering.” Aldus en met een vriendelijke groet van mijn werkadviseur.

Vriendelijke groet of niet. Ik vond de uitnodiging niet echt vriendelijk. Vooral ook omdat er zomaar een dag en tijdstip werd geprikt, waardoor het label ‘werkloos kansloos’ wel heel hard op mijn voorhoofd werd gedrukt. Immers, als je niet werkt doe je verder ook niets, toch? Dus alle tijd om op een doordeweekse maandagochtend even naar het werkbedrijf te komen. Uiteraard niet in je eigen woonplaats, maar een stad verderop. Tja, je moet er wat voor over hebben om een persoonlijk evaluatiegesprek te krijgen met een échte werkadviseur. Als er een gouden randje om de brief had gezeten zou ik haast hebben gedacht dat ik als uitverkorene de ww-jackpot had gewonnen.

Maar zo’n feest was het niet. Nee, het was een afspraak. En aangezien ik door mijn ouders ben opgevoed als iemand die zich aan zijn woord houdt (zelfs als ik dat zoals nu niet eens heb gegeven), borg ik de slingers weer op en verruilde mijn feestjurk voor een evaluatiekloffie.
Na 12,5 kilometer op de fiets (want tja, geen auto en ov-technisch slechte verbinding) kon er bij mijn lieve werkadviseur nog geen kopje koffie vanaf. Vragen om een glas water durfde ik niet, bang dat dit wellicht wel eens ‘consequenties voor mijn uitkering’ zou kunnen hebben. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn bij dit soort instanties.

Met een droge mond schoof ik dus precies volgens afspraak om 12:00 aan tafel, waar het het Grote Persoonlijke Evaluatiegesprek kon beginnen. Maar niet voordat eerst mijn identiteit werd gecheckt (ook hij UWV kan niet voorzichtig genoeg zijn tegenwoordig). Je hebt een persoonlijk gesprek of je hebt een persoonlijk gesprek. Hoewel ‘persoonlijk’ in dit geval ook opgevat kan worden als een uniek nummer in een online dossiermap, waar in korte tijd veel standaard vragen op afgevuurd kunnen worden om te onderzoeken wat er mis is met jou. Dat is immers waarom deze afspraak met je is gemaakt: om uit te vogelen waarom je nog steeds geen baan hebt. Dat feit ligt namelijk geheel bij jou. Een persoonlijk probleem waar het UWV je graag vanaf wil helpen.

Maar dan moet je wel alles netjes doen zoals het UWV dat voorschrijft. Dus braaf je e-mail notificatie aanzetten ook al zijn de enige mails die je dat oplevert de mails met het bericht: “Er zijn geen passende vacatures gevonden bij uw cv” (best vreemd als je zelf gemiddeld zo’n 2 brieven per week stuurt). Oh, en uiteraard géén vrijwilligerswerk doen! Je zal jezelf in je kostbare sollicitatietijd immers maar nuttig maken met zaken waar je toch geen geld mee verdient. Of waarmee je misschien wel betaalde plekken van anderen inpikt. Dat mijn vrijwilligerswerk bestaat uit functies waar überhaupt niemand geld mee verdient, of die overblijfselen zijn van al weg bezuinigde banen, daar heeft mijn werkadviseur geen oren naar. Met genoeg rotte appels aan de bomen is er geen plaats voor een lekkere appeltaart. Streng moeten ze zijn, want onbetaald bezig zijn, daar hebben ze niets aan.

Een cv-check dan maar. Daar moet vast wel een aanwijzing van persoonlijk falen te vinden zijn. Maar nee, prima in orde. Meneer de werkadviseur is er zelf verbaasd van. Goede opmaak, strakke structuur. Leuke persoonlijke touch met foto en korte profielschets. Zelfs de functies zijn netjes anti-chronologisch op papier gezet! Nou, dat is me wat! Dat komt hij niet zo vaak tegen. Driewerf hoera en een sticker voor mij. Zou ik dan toch door mogen voor die jackpot?

Helaas. Ondanks een gebrek aan persoonlijk falen bij het vinden van een baan, gaat de gouden werkeloos-kneus-trofee aan mij voorbij. Mijn uitkering mag ik nog een kleine twee maand houden. Dat dat dan weer wel. Er zit zowaar zelfs nog een troostprijs aan verbonden! Twee folders met tips en informatie die ik echt nog nooit eerder heb gehad: ‘Op zoek naar een baan en aan de slag’ (hoe moet je solliciteren) en ‘Een WW-uitkering, en nu?’ (rechten en plichten als werkloze). Dat gemiste kopje koffie ben ik op slag vergeten. Wat een handigheden! Nu weet ik eindelijk hoe ik die behulpzame e-mail notificaties aan moet zetten en een perfect cv kan maken. Ehm…ja…dus.

Na 15 minuten van de geplande 60 minuten voor het gesprek sta ik weer buiten. Dat dit niet helemaal volgens afspraak is, zie ik voor deze ene keer maar door de vingers. Houd ik tenminste nog eens tijd over voor nuttige zaken. Die sollicitatiebrief afschrijven die voor morgen de deur uit moet bijvoorbeeld. Eens kijken of dat nog positieve consequenties voor mijn uitkering oplevert.