De ontmoeting

Ineens was jij daar.
Van achter in de tuin zag ik je door de poort verschijnen.
Tuinfeest en t-shirts. Blikken en blozen.
Het moet een warme avond zijn geweest voor april.

Mijn eerste gedachte was: ‘Hé, die ken ik niet!’
Gevolgd door: ‘Hé, die wil ik leren kennen.’

Je kwam bij onze tafel staan. Daar kende je mensen.
Van mijn bestaan wist je nog niks. Van onze toekomst evenmin. Dit feestje was de proloog van ons verhaal. Een verhaal dat nog geschreven moest worden. Van witte sta-tafel naar wittebroodsweken, een klein wit autootje en een zwart met witte kat.
Je had nooit gedacht huisdieren te nemen.

De tuin werd verruild voor de kroeg.
Ik hoopte dat je mee zou gaan.
Wederom zag ik je door een deur verschijnen.
Je vroeg waar de jarige was. Ik gaf antwoord en je liep weg.
‘Dit was het dan’, dacht ik. Moment voorbij, kans verkeken. Goed idee, leuk verhaal, maar houd het maar bij een column in plaats van een boek.
Geen avonturen over wereldreizen, kabouterhuizen, cavia’s of talloze keren koude voeten tegen warme benen. De scheidslijn tussen kladpapier en bestseller ligt soms verscholen in één blik, één stap, één seconde.

Die ene seconde dat je tóch terug kwam.
En dat we spraken. Tot de lichten aangingen.
En dat we allebei wisten: dit is het begin.
Van iets moois? Van iets langs? Van iets waarvan we nog niet wisten hoe of wat?
Het verhaal moest nog geschreven en we hadden geen idee.

Ineens was jij daar.
En na 10 jaar ben jij hier nog steeds.

4 gedachtes over “De ontmoeting

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s