Poezensnuitjes

“Ahw…kijk nou! Het gaat echt alweer een suk beter met Meneer Muis! Alleen Footloose heeft heel veel pijn. Zielig hè? Ze gaan waarschijnlijk toch zijn pootje maar amputeren. Maar Boopey mag wel eindelijk naar haar gouden mandje! Net zoals Ferrari en Sjors.”

Het is zondagmiddag en ik zit aan mijn dagelijkse portie Poezensnuitjes. Deze Facebookpagina heb ik onlangs ontdekt en staat sindsdien garant voor de nodige dosis schattigheid en verwonderende verbazing.

Poezensnuitjes is namelijk niet zomaar een Facebookpagina van een stichting die zwerfkatten en kittens opvangt in nood. Het is een huiskameropvang waar iedere poes of kat die binnenkomt een eigen naam krijgt en daarmee een eigen podium. En zo worden ook de Facebookberichten geschreven: vanuit het oogpunt van de poezensnuitjes. En dat levert de meest aandoenlijke en hilarische berichten op.

Neem Chip en Dale (ja u leest het goed!), de twee ‘heertjes’ die na verblijf op straat en in een druk huishouden nogal wat onderhoud nodig hadden. Gelukkig kon de dierendokter ze aardig oplappen en kregen ze bij hun pleegvrouwtje de nodige aandacht die ze al die tijd gemist hadden. Kijk ons nou helemaal in ons goeie vel zitten. Zien we er dankzij de hulp van al die lieve mensensnuitjes nu niet prachtig uit? We houden wel van een beetje ondeugend zijn, maar dat vind ons pleegvrouwtje niet zo erg. Ze zegt dat we zo mooi opgeknapt zijn, dat we binnenkort misschien wel naar een echt gouden mandje mogen verhuizen! Nou, daar likken wij onze pootjes graag bij af!

En dat doen niet alleen de katten. Maar ook een groot deel van de bijna 5500 (overwegend vrouwelijke) volgers. Terwijl ik vooral de de toewijding (onder de zoetsappige laag schuilt wel degelijk goed werk) en de hilarische creativiteit (Een poes en een kat die graag sardientjes eten? Nou, dan noemen we die toch Sar en Dino!) van de stichting waardeer, verkneukel ik me ondertussen aan  de groep vaste volgers, die volledige meegaan in het poezensnuitconcept en de harige snoetjes aanspreken alsof die het zelf zouden kunnen lezen.

Zo werd onlangs Meneer Muis binnen gebracht. Een kat die al 2 jaar op straat zwierf en er met een compleet kapot gezicht op zijn zachtst gezegd niet zo heel erg florissant uitzag. Gelukkig waren daar de poezenvrouwtjes om Meneer Muis wat moed in te spreken.

“Och menneke, wat heb je allemaal meegemaakt? Arme Meneer Muis, kon je nog het nog maar vertellen. Het is best ingewikkeld om mensen te vertrouwen, maar geloof me, je pleegvrouwtje heeft het beste met je voor. Laat je dus maar lekker verwennen. Hier is het warm en fijn. Zet hem op mannetje. Met de liefde en het geduld die je nu krijgt komt het vast allemaal goed!”

Of de poezenvrouwen naast het spreken van kattentaal ook in het bezit zijn van een glazen bol weet ik niet, maar met Meneer Muis gaat het inmiddels inderdaad al een stuk beter. Net zoals met de vele andere katten die hier soms bijna dagelijks worden binnengebracht. En waarvan de stichting uiteindelijk hoop dat ze allemaal een ‘gouden mandje’ zullen vinden bij een nieuw vrouwtje die permanent voor ze zal blijven zorgen.

Ondertussen wacht ik met spanning de laatste updates af van Footloose (de kat met 3 poten). En hoop ik dat de inmiddels geadopteerde Chip en Dale nog eens gezellig komen vertellen over al het kattenkwaad dat ze uithalen op hun nieuwe stekkie met hun nieuwe baasje, vrouwtje en mini-vrouwtje.

Miauw!

12718051_540130336161488_3683359921101182731_n

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s