Zaterdagmiddag drie uur. Op het moment dat de voordeur opengaat en we het gekrijs aan het einde van de gang horen weten we het al. We vonden het beiden al een onwennig tijdstip om op de fiets te stappen voor een verjaardag. Een feestelijke aangelegenheid die we normaal voornamelijk associëren met bier, wijn, chips en fietsen in het donker. Maar niet vandaag. Vandaag gaan we een nieuwe fase in. Een fase die bij ons nog een fase too far is, maar waar we via anderen automatisch steeds meer in aanraking mee zullen komen. Het kinderfeestjestijdperk.

“Jullie hoeven niet te komen hoor!”, had mijn vriendin nog lief gezegd. “Ik bedoel, ik zou het natuurlijk heel leuk en gezellig vinden, maar kan me voorstellen dat dit nou niet echt het feestje is waar jullie op zitten te wachten.”

En ja, mijn vriendin heeft gelijk. Soms moet je niet teveel vragen van vrienden. Je kan ook te ver gaan. Toch besloten we, ondanks de waarschuwingen, op de uitnodiging in te gaan. a) Omdat het misschien wel zo sociaal zou zijn om even langs te komen (van een feestje met een vaste eindtijd hoef je niet zoveel te vrezen lijkt me – helemaal als die eindtijd staat om half zes, ’s middags). En b) omdat we eigenlijk stiekem wel erg nieuwsgierig waren naar hoe het er op zo’n kinderverjaardag aan toe zou gaan. Een portie gratis vermaak slaan we immers nooit af!

Inmiddels is het tien over drie en is de voorstelling na overhandiging van onze toegangstickets (lees: het cadeau – pedagogisch verantwoord, uiteraard) onder luidruchtig kindergeggil van start gegaan. Het podium genaamd ‘de huiskamer’ is speciaal voor de gelegenheid helemaal leeg geruimd, zodat de ‘artiesten’ alle ruimte hebben om te kunnen doen waar ze het beste in zijn: chaos scheppen.
Vriendlief en ik besluiten de hoek van de kamer te kiezen als ons uitzicht van vanmiddag. Ver genoeg van de opblaasbare ballenbak verwijderd om slachtoffer te worden van nog slecht gecoördineerd worpen van éénjarigen. Dicht genoeg bij de hapjestafel om het schouwspel van slagroombussen en kleine hagelslagjes in onhandige strooivaatjes niet te hoeven missen.

Met een kop koffie in onze handen geserveerd door een nu al oververhitte moeder, maken wij ons klaar voor de eerste acte. De taart en het uitblazen van de kaarsjes. Uiteraard gefilmd door mama, want ook het nageslacht wil later kunnen zien hoe met je hand in de slagroom dippen veel leuker is dan vier keer verplicht een kaarsje uitblazen omdat dat nou eenmaal het aantal keer is dat het kost om alles goed en scherp in beeld te krijgen.
Ach, het perfecte plaatje is overrated. Dat leer je als ouder wel. Hop, die taart uitdelen dus en de kinderen aan de ‘versier-je-eigen-cake-tafel’ zetten. Daar zijn ze wel even zoet mee.

Cake versieren. Een mooier schouwspel kun je je als kinderloze niet wensen. Dacht je tot een half uur geleden dat een kat en twee cavia’s veel zooi maakten, dit alles lijkt in het niet te vallen zodra er plakjes cake op tafel worden gezet met allerhande bakjes eetbare versiersels en een bus slagroom. We besluiten er dus even goed voor te gaan zitten.
Na nog geen halve minuut is het al raak. Naast de gebruikelijke slagroom op de kleren, heeft er eentje ontdekt dat het strooivaatje met disco-korrels ook heel leuk is om de rest van de woonkamer mee te versieren. Met het vaatje ondersteboven en hevig schuddende armbewegingen lijkt in een mum van tijd de hele woning een eetbaar cakeje geworden. Tja, geen feestje zonder disco. Ik begrijp dat jongetje wel.

Het feestvarken zelf heeft ondertussen een duidelijke voorkeur voor een speelkameraadje. Luidkeels ‘Liiiiisa! Liiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiisa!’ roepend rent hij achter zijn nichtje aan. Het hele feestje lang. Lisa lijkt het niet zoveel te deren. Ik hoor de hoge keelklanken ’s avonds in mijn bed nog steeds nagalmen.

Een andere genodigde (lees: een jaar of anderhalf, blond, schattige staartjes) houdt er hele andere manieren van vrienden maken op na. Of, nou ja, vrienden maken….Laten we het erop houden dat mevrouw op haar jonge leeftijd al een duidelijke voorkeur heeft van wie ze wel of niet mag en die voorkeur ook duidelijk laat merken. Met een duw bijvoorbeeld. Of een klap. Veel ingewikkelder hoeft het op die leeftijd niet te zijn. Als ik jou lief vind krijg je een chippie. Als ik jou stom vind pak ik je speelgoed af en geef ik je nog een kleine trap na. Ja, en dan kan je wel languit op de grond gaan liggen huilen. Maar that’s life kerel. Als je later een groet stoere vent wil worden, kun je je beter niet nu al onderuit laten schoppen door een meisje met roze strikjes in het haar.

Inmiddels zijn we aangekomen bij de laatste toegift. Die we zowaar onder het genot van een biertje mogen aanschouwen. Of, nou ja, genot… We aanschouwen weinig, maar ruiken wel wat het klapstuk van de middag is. Dat is dan weer het nadeel van al die slagroom en bakjes zoete discokorrels. Je krijgt er van die sterk geurende spetterpoep van. En als één kind over de dam is, dan kunnen de verschillende merken luiers laten zien wat ze aan absorbtievermogen hebben.

Een toegift blijft dus uit, maar het is inmiddels dan ook half zes. De voorstelling is voorbij en ik moet zeggen: a-dem-loos. Wat een vermaak, wat een rasartiesten! Ze hebben alles gegeven wat ze in zich hadden (en meer). Geweldige show! Echt, ik kan het iedereen aanraden. Of, in ieder geval, kinderlozen. Geloof mij; Bezoek eens een kinderfeestje en je zult verlicht thuis komen. Of je op zijn minst realiseren dat chaos een begrip is dat op vele manieren geïnterpreteerd kan worden. En dat jouw interpretatie lang zo chaotisch niet is als dat je tot nu toe altijd hebt gedacht! Hieperdepiep….hoera!