Rare tijden

Het zijn gekke dagen.
Het zijn rare tijden.

De zinnen, de woorden, ze komen steeds opnieuw voorbij.
In mails, aan de telefoon, op anderhalve meter afstand in de supermarkt tussen de kroppen sla en de broccoli. Ze gonzen door de ruimte, net zo onzichtbaar en ontastbaar als het virus zelf.

Het is alsof ik me in een soort twilight zone begeef. Het ene moment voelt alles als een droom, als een surrealistische werkelijkheid waar we weldra uit zullen ontwaken. Het volgende moment lijkt de werkelijkheid nog harder toe te slaan dan normaal. Zoals je moeder die op zondagochtend voor tienen de gordijnen opentrekt. Alleen dan niet om je te vertellen dat het zo heerlijk zonnig is buiten.

Het is alsof ik me ergens begeef in een stadium tussen licht en donker.
Is dit echt?
Ja dit is echt.

Het enige dat op scherp staat deze dagen, dat zijn mijn zintuigen. Het is net alsof ze, met een antireactie op het verlammende nieuws, meer waarnemen. Ik zie meer, ik voel meer, ik ruik meer…

Nooit eerder proefde de pas ontluikende lente zo fris en zoet. Niet eerder had ik zoveel oog voor plekken in mijn buurt die ik nog niet kende. Ik kijk omhoog en zie gevels, kreukels, barstjes. En vergis ik me als ik het gevoel heb dat mensen elkaar vaker vriendelijk gedag zeggen?

Het zijn gekke dagen.
Het zijn rare tijden.

Maar de tijd loopt door en een nieuwe wereld ontwaakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s